Þetta er nú aldeilis hressandi þetta bankahrun að ég tali nú ekki um byltinguna. Ekki oft sem maður hefur getað sameinað heilbrigða útivist og slagverksleik með jafn góðum árangri. Allir sem maður hitti ljómuðu af einhverjum nýfundnum innri styrk enda andi byltinga sérdeilis magnaður. Sem betur fer fór þessi bylting nokkuð friðsamlega fram. Dæmin í sögunni eru nú ekki öll á þá lund. En byltingar eru rómantískar og ástríðurnar ólga. Þetta ástand allt minnti mig á frábæra kínverska mynd sem ég sá fyrir nokkrum árum, Summer Palace sem segir einmitt sögu elskenda sem lenda í atburðarrásinni miðri á Torgi hins himneska friðar. Þar ruddu skriðdrekarnir voninni í burtu. Hér var að vísu búið að panta danskan trukk en sem betur fer afpanta hann aftur.

Við hjónin undruðumst það þegar allt í einu var búið að fella öll tréin við Heilsuverndarstöðina sem er í næsta nágrenni við okkur. Við höfðum orð á þessu í gær við nágranna okkar sem sagði að eitthvað hefði verið um þetta í blöðunum. Einhver hefði svo gripið inn í og því stóðu enn þessi ca. 10 reynitré sem standa á móti húsinu okkar og björguðu götumyndinni rétt svo fyrir horn. Síðan leit ég út í morgun og sá að hressu strákarnir með keðjusögina voru búnir að hakka þau í sig líka. Ég stökk út og talaði við þá. Þegar ég lýsi þessu svona eftir á get ég logið því að ég hafi sýnt fullkomna yfirvegun í þeirri samræðu og ekkert frussað svona „hvað eruði eiginlega að gera“ frasa. En mér finnst þetta skrítið og vera enn einn vitnisburður um makalaust skilningsleysi í borgarapparatinu. Um leið og miðbærinn á að hafa einhverja sérstöðu er eins og menn skilji ekkert hvaða verðmæti það eru sem felast í svæðinu. Það að vilja frekar búa í gömlu og grónu hverfi en að vera landnemi í úthverfunum er ákveðið val sem er alls ekkert merkilegra. Það felur samt í sér vilja til að búa í grónu hverfi þar sem sagan og tíminn hefur spilað einhverja rullu. En að einhver skuli bara taka það „gróna“ úr gróna hverfinu og hakka það í kurl á einum eftirmiðdegi er mér ráðgáta. Ég vissi jú að það væri búið að selja Heilsuverndarstöðina og að þeirri sölu fylgdu kvaðir um að húsið haldi sér. Við reiknuðum því heldur ekki með að það mætti rústa lóðinni. Við höfum líka staðið í þeirri meiningu að þetta sé almenningsgarður. Alla vega höfum við sem og aðrir íbúar í hverfinu hlaupið þarna með hunda, flugdreka og frisbídiska. Kannski er það búið? Kannski má eigandi hússins gera hvað sem er við þessa lóð,  opna vopnasölu í lúgusjoppu. Við hjónakornin gripum sem sagt guðslifandi þessa litlu geðshræringu sem var í boði í dag og áður en hendi var veifað var mín kæra búin að senda alls konar borgarfulltrúum og embættismönnum hana (þ.e.a.s. geðshræringuna) í rafpósti . Hún fullkomnaði síðan verkið með að senda þessi bréfaskifti á netfangið frettir@frettabladid.is.  Þar lýsti hún m.a. á (greinilega) áhrifaríkan hátt hvernig þriggja ára dóttir okkar spurði (alveg satt)„afhverju er búið að taka skóginn okkar“? Blaðamaður var ekki seinn á sér og spurði hvort senda mætti ljósmyndara á svæðið til að mynda litla barnið í skóginum sem var. Við flissuðum eitt stundarkorn og í einhverju ótrúlegu bríaríi jánkar mín (jú, jú með mínu samþykki). Gvööð hvað ég kvíði svo fyrir að sjá blaðið þar sem litla barnið mitt situr á fallna trénu. Sjitt, hvað vorum við að pæla? Geðshræring er stórlega ofmetin.

Það eftirminnilegasta sem ég sá í dag var í sjálfri Kringlunni. Grannvaxinn eldri maður kom út úr Bónus. Mjög fínn í tauinu og með vatnsgreitt hár sem er ekki í frásögur færandi nema hvað hann dró á eftir sér súrefniskút í kerru sem var tengdur öndunarfærum hans. Í hinni hendinni hélt hann svo á því sem hann hafði keypt, litlum blómvendi. 

Síðasta verkefni sem ég gerði var í tengslum við vatnsviku Unicef og unnið fyrir Íslensku Auglýsingastofuna.  Eins og svo oft áður var þetta unnið mjög hratt en allir sem tóku þátt voru í rétta stuðinu enda málstaðurinn góður. Ég fékk sérstakt kikk út úr því að koma þessari Geirafóníu saman. Hvern dreymir ekki um að gera auglýsingu með hverjum Geiranum á fætur öðrum. Að örðum ólöstuðum þótti mér vænst um að sjá kumpánlegt klapp míns gamla vinar Geira Sæm á bak hæstvirts forsætisráðherra og innilegt faðmlag hans við lögreglustjórann.  Það stóð annars tæpt að auglýsingin yrði yfir höfuð gerð því aðal-Geir þurfti eitthvað að redda Íslandi fyrir horn og komst ekki á tökustað fyrr en veitingamenn vildu vera lausir við kvikmyndapakkið. En með hárrétta viðhorfinu, þ.e.a.s. góðum fíling, geirlegu innsæi og snörum handtökum hafðist þetta.  Það má sjá auglýsingarnar hér

Það var nokkuð skemmtileg tilviljun að tengdapabbi skildi fá ruglaðan málshátt þar sem hann sjálfur er búinn að vera nokkuð ruglaður upp á síðkastið. Málshátturinn sem hann fékk var „Betri er lítill fiskur en tómur fiskur“. Hann rímaði ágætlega við ástand hans þar sem hann er á batavegi eftir slæma heilahimnubólgu. Hann er sem betur fer hættur að rugla og er barasta mjög skýr í kollinum eftir mikla heilasvaðilför. Hann er þó enn að fást við erfið eftirköst því hann missti töluverða heyrn. Það á líka eftir að taka tíma að ná fyrri líkamlegum styrk. Hann er samt ótrúlega brattur og frábært að sjá hversu vel honum gengur. Heilinn er nefnilega makalaust fyrirbæri. Þegar hann vaknaði eftir að hafa verið meðvitundarlaus í þrjár vikur benti allt til þess að hann hefði sloppið nokkuð vel. Það voru þó nokkrir hlutir sem orkuðu tvímælis. Það voru til dæmis þessi augnablik þegar hann reiddist Jóni Gnarr, því hann var sannfærður um að hann væri læstur inn í einhverjum dvd disk með honum. Eins starði hann tímunum saman út um gluggann á spítalanum yfir á Nýbýlaveginn og kannaðist ekkert við þetta framandi umhverfi. Eftir töluverðar vangaveltur komst hann að þeirri niðurstöðu að hann væri auðvitað í Belgíu. Eins talaði hann mikið ensku og notaði oft svona gamaldags enska frasa á borð við: „Hólí, mólí gvakamólí“.

Hann fluttist nefnilega sem strákur með mömmu sinni til Bandaríkjana og bjó þar fram á unglingsár og nú þegar hann var að jafna sig eftir erfið veikindi virtist heilinn sækja orð og hugtök á einhvern stað sem hafði kannski legið í dvala síðan hann var tólf ára stráklingur í Bandaríkjunum. Merkilegt að hugsa til þess hvar heilinn núllstillir sig.  Er heilinn kannski mest á heimavelli í umhverfi og aðstæðum sem maður var í fyrir einhverjum áratugum síðan? Þegar maður þarf að reiða sig á þetta líffæri í nútímanum er það kannski meira að passa upp á að maður geti teygt sig blindandi í alla slökkvara á æskuheimili manns?Þessi frávik frá því sem við köllum eðlilega heilastarfsemi eru mjög athyglisverð.

Tilfelli Clive Wearing er t.a.m. mjög sérstakt. Það er maður sem lifir nánast bara í núinu því hann man ekkert nema kannski setninguna sem hann er að segja. Hann er menntaður tónlistarmaður og getur ennþá spilað á píanó og stjórnað kór þó hugmyndir og upplýsingar staldri ekki við nema ca. 7 - 20 sekúndur. Þá eru þær hugsanir horfnar og koma aldrei aftur.  Eina manneskjan sem hann þekkir er eiginkona hans og alltaf þegar hann sér hana upplifir hann það eins og hann sé að sjá hana í fyrsta sinn í mörg ár. Hér má sjá Oliver Sachs tjá sig um þetta tilfelli og hér brot úr BBC þætti um Clive Wearing.

 Nú er ég líka að lesa mjög áhugaverða bók sem heitir “This is Your Brain on Music”  eftir Daniel J. Levitin.  Þar er m.a. verið að skoða hvað fólk  (hvort sem það hefur einhverja menntun í tónlist eða ekki) er með ótrúlega margar músíkalskar hefðir steyptar í heila-mót sitt.  Það væri gaman að geta kortlagt allar þær hefðir/aðferðir/klisjur sem fólk stólar á þegar það hlustar á tónlist og ekki síður þegar það horfir á kvikmyndir.  Án þess að hafa hugmynd um það hefur fólk ákveðnar væntingar um lausn á hljómi í lagi sem það heyrir í útvarpi. Forhljómur hljóti nú að leysast á fyrsta sætis hljóm o.s.frv.. Fólk veit líka svo oft hvað gerist næst í kvikmynd. Þá er ég ekki að meina þegar sagan kveður á um ákveðna lausn eða atburði heldur þegar við þekkjum tegund og stíl frásagnarinnar. Í svona mynd vitum við að réttlætinu verður örugglega fullnægt og í hinni myndinni vitum við að allir eiga eftir að tala fallega um hljómsveitina sem bjó til myndina.  Við erum öll svo gegnsýrð af ákveðnum kerfum að frávikin verða staðirnir sem við stöldrum við. Við heillumst af frávikum …en yfirleitt bara ef þau hanga í einhverju samhengi við kerfin sem við þekkjum. Ágætis viðmið er svona hversu mikið spunaþol við höfum.

Það að treysta á innsæi þykir ekkert agalega vísindalegt þó við séum kannski að halla okkur að kerfi sem við höfum verið að sannreyna alla ævi? Það læra börn sem fyrir þeim er haft. Ég veitti því athygli þegar við heimsóttum föður minn í gær að hann var eitthvað að sveifla tónkvísl í kringum tveggja mánaða dóttur mína. Í kvöld kom hann síðan upp um sig þegar hann velti því fyrir sér hvort barn myndi hugsanlega stilla tónheyrn sína á A=440 og hafa þá það sem kallað er “perfect pitch” þ.e.a.s ef maður bæri reglulega tónhvísl að eyra þess. Gamli tónheyrnarkennarinn samur við sig. Áhugaverð hugmynd en þó nokkrar líkur á að börnunum eigi eftir að leiðast verði þau send í pössun til hans. En hversu mikið er að gerast í heilanum á tveggja mánaða barni þegar það heyrir og vinnur úr “playlistanum” sem við skellum á þau?  Það sennilega skiptir litlu máli í hvaða röð þau prósessera kerfin. Þurfa ekkert endilega að byrja á Arvo Part eða Stockhausen. En aumingja litlu börnin með svampheilana sína sem ætla að byrja að skilja harmóníska leyndardóma heimsins þegar það sullast bara yfir þau Scooter eða Léttbylgjan.

En heilinn á tengdapabba virðist vera að jafna sig. Alla vega fannst honum ósmekklega hugmyndin mín fyndin. Það var nefnilega þannig að þegar hann var búinn að liggja á gjörgæsludeildinni í tæpar þrjár vikur og útlit fyrir að hann færi að vakna þá stakk ég upp á hvort það væri ekki fyndið ef við færum í svona framtíðarlegum búningum með börn sem líktust barnabörnunum hans en væru svona 10 árum eldri.  „Afi þekkiru mig? Þetta er ég. Sunna Herborg …og ég Arndís María“.

Sunna og Arndís

En svoleiðis gerir maður nú ekki. En skál fyrir tengdapabba! Hann er hress og honum gengur ótrúlega vel. Ég ætla að taka málsháttinn hans mér til fyrirmyndar alla næstu viku. Betri er lítill fiskur en tómur fiskur!  

Þetta er tvímælalaust frétt ársins. það hlýtur að vera yndislegt fyrir örþreytta blaðamenn eftir allar fúlu fréttirnar af fjármálamörkuðum að fá að flytja svona magnaða frétt af fólki (og ekki síður dýri) af holdi og blóði. Það eru stórkostlegar sögur allt í kringum okkur. Sigur manns og hunds-andans. Sagan af þessum töfrum sem hundurinn Susti færði eigendum sínum alveg óumbeðinn. Það er svo sannarlega áhugavert að ímynda sér allar þær tilfinningar sem brutust um í hjörtum eigenda hans þegar þau sáu hvað hann hafði gefið þeim. Það eru svo margir áhugaverðir fletir á þessari sögu. Hvort og hver eigi að hafa samband við DV? Hvort það eigi að breiða teppi yfir? Svo margar erfiðar spurningar. Svona geta fréttirnar speglað samtímann þegar vel tekst til. Hvað framtíðin aftur á móti ber í skauti sér er erfitt að spá um. Kannski gufar þessi blettur upp með tímanum eða rennur saman við annan og missir form sitt. Maður á kannski eftir að hafa auga með þessu sérkennilega formi þegar maður röltir í gegnum Góða hirðinn í framtíðinni? Nema það sé kannski hægt að bjóða í listaverkið á ebay fljótlega?

Velkomin á nýju heimasíðuna mína. Hún er fyrst og fremst hugsuð sem svona  portfolio /showreel síða fyrir auglýsingar sem ég hef gert en hér í þessum blogg hluta ætla ég að tjá mig um eitt og annað. Þetta verður vonandi í bland almennt tilfinningablaður, mjög lókal-fréttir,  krassandi sögur af mér og mínum eða bara eitthvað svona bransa hux.  Ef við byrjum á lókalfréttum þá er ég (og auðvitað mín heittelskaða) nýbúin að eignast litla stúlku. Hún kom í heiminn 29.12.07 og er bæði ægifögur, stórskemmtileg og fluggreind. Ef ég man rétt þá minnir mig að börnin mín séu orðin ca. fimmtán talsins og á öllum aldri - allt stúlkur og Vigdís Finnboga auðvitað þeirra elst. 

Það var ýmislegt skemmtilegt gert á síðasta ári. Hér má sjá nokkrar svipmyndir úr auglýsingum sem ég gerði.

Annað skemmtilegt verkefni á síðasta ári voru fimm sketsar sem ég gerði með Jóni Gnarr fyrir VR.   Jón skrifaði og lék öll aðalhlutverk en ég leikstýrði. Jörundur Ragnarsson og Birgitta Birgisdóttir léku síðan flest önnur hlutverk. Þetta var fyndið og skemmtilegt allt saman en að því leytinu sérstakt að þetta verður ekki sýnt opinberlega nema á fyrirlestrum hjá VR. Efnið er hugsað fyrir krakka sem eru að stíga sín fyrstu skref á vinnumarkaði og þurfa að að læra  eitt og annað um réttindi sín og skyldur. Í þessum harða bransa-heimi þar sem hver mínúta kostar skrilljónir var ég ánægður með hvað við náðum inn miklu góðu efni á stuttum tíma. Við fórum bara í pönk-gírinn, skutum þetta á tvær litlar HDV vélar og náðum að gera tæpan hálftíma af ansi þéttu gamanefni á tveimur tökudögum. En ef einhvern langar að sjá þetta er víst ekki annað í boði en að hringja í VR og játa fáfræði sína um réttindi og skyldur og fá þá kannski að sitja með unglingunum á næsta fyrirlestri.  Jón átti þarna sem endranær ótrúlega spretti og það rifjuðust upp fyrir mér nokkur gömul Fóstbræðra- augnablik þar sem leikstjórinn var óvinnufær, kæfandi hláturinn slefandi í eitthvert skítugt gólfteppi og næstum búinn að pissa á sig. Annars voru þessir sketsar að nokkru leyti gerðir í anda enn eldra efnis, þ.e.a.s. Hegðun, atferli, framkoma sem við gerðum á RUV fyrir u.þ.b. hálfri öld.