Við hjónin undruðumst það þegar allt í einu var búið að fella öll tréin við Heilsuverndarstöðina sem er í næsta nágrenni við okkur. Við höfðum orð á þessu í gær við nágranna okkar sem sagði að eitthvað hefði verið um þetta í blöðunum. Einhver hefði svo gripið inn í og því stóðu enn þessi ca. 10 reynitré sem standa á móti húsinu okkar og björguðu götumyndinni rétt svo fyrir horn. Síðan leit ég út í morgun og sá að hressu strákarnir með keðjusögina voru búnir að hakka þau í sig líka. Ég stökk út og talaði við þá. Þegar ég lýsi þessu svona eftir á get ég logið því að ég hafi sýnt fullkomna yfirvegun í þeirri samræðu og ekkert frussað svona „hvað eruði eiginlega að gera“ frasa. En mér finnst þetta skrítið og vera enn einn vitnisburður um makalaust skilningsleysi í borgarapparatinu. Um leið og miðbærinn á að hafa einhverja sérstöðu er eins og menn skilji ekkert hvaða verðmæti það eru sem felast í svæðinu. Það að vilja frekar búa í gömlu og grónu hverfi en að vera landnemi í úthverfunum er ákveðið val sem er alls ekkert merkilegra. Það felur samt í sér vilja til að búa í grónu hverfi þar sem sagan og tíminn hefur spilað einhverja rullu. En að einhver skuli bara taka það „gróna“ úr gróna hverfinu og hakka það í kurl á einum eftirmiðdegi er mér ráðgáta. Ég vissi jú að það væri búið að selja Heilsuverndarstöðina og að þeirri sölu fylgdu kvaðir um að húsið haldi sér. Við reiknuðum því heldur ekki með að það mætti rústa lóðinni. Við höfum líka staðið í þeirri meiningu að þetta sé almenningsgarður. Alla vega höfum við sem og aðrir íbúar í hverfinu hlaupið þarna með hunda, flugdreka og frisbídiska. Kannski er það búið? Kannski má eigandi hússins gera hvað sem er við þessa lóð,  opna vopnasölu í lúgusjoppu. Við hjónakornin gripum sem sagt guðslifandi þessa litlu geðshræringu sem var í boði í dag og áður en hendi var veifað var mín kæra búin að senda alls konar borgarfulltrúum og embættismönnum hana (þ.e.a.s. geðshræringuna) í rafpósti . Hún fullkomnaði síðan verkið með að senda þessi bréfaskifti á netfangið frettir@frettabladid.is.  Þar lýsti hún m.a. á (greinilega) áhrifaríkan hátt hvernig þriggja ára dóttir okkar spurði (alveg satt)„afhverju er búið að taka skóginn okkar“? Blaðamaður var ekki seinn á sér og spurði hvort senda mætti ljósmyndara á svæðið til að mynda litla barnið í skóginum sem var. Við flissuðum eitt stundarkorn og í einhverju ótrúlegu bríaríi jánkar mín (jú, jú með mínu samþykki). Gvööð hvað ég kvíði svo fyrir að sjá blaðið þar sem litla barnið mitt situr á fallna trénu. Sjitt, hvað vorum við að pæla? Geðshræring er stórlega ofmetin.